Pałac
Historia Palau Dalmases
Jak dom przy Carrer de Montcada stał się barokowym pałacem, akademią, siedzibą towarzystwa kulturalnego, a dziś miejscem flamenco.
Zarezerwuj miejsca w Palau Dalmases ↗Trzy działki stają się jednym domem
Palau Dalmases powstał z trzech odrębnych działek przy Carrer de Montcada i Carrer dels Banys Vells, połączonych pod koniec XVI i na początku XVII wieku. Bernat de Boixadors, pierwszy hrabia Savallà, kupił dom przy Banys Vells w 1585 roku, a rok później odziedziczył kolejny przy Montcada. W 1612 roku dołączył sąsiednią działkę. Późniejsi właściciele połączyli posiadłości w jeden duży dom, który przez dziesięciolecia pozostawał w rękach szlacheckich rodów, aż do bombardowania, które go zmieniło.
Ruina i odbudowa
Bombardowanie Barcelony w 1697 roku obróciło główny dom przy Carrer de Montcada w ruinę. 6 stycznia 1698 roku kupiec Pau de Dalmases i Castells, znany jako Ros, nabył go od przedstawiciela spadkobiercy, kanonika katedralnego, i kazał go odbudować niemal od podstaw. Jakość wykończeń i nietypowa tematyka rzeźbionej dekoracji sugerują, że jego syn Pau Ignasi, człowiek oczytany, miał wpływ na projekt. To właśnie ta dekoracja sprawia, że dom wciąż zalicza się do najwspanialszych barokowych rezydencji miejskich w Barcelonie.
Akademia we własnym domu
Pau Ignasi de Dalmases i Ros został pasowany na rycerza przez Karola II w 1692 roku, a w 1713 roku został ambasadorem w Anglii. Około 1700 roku przewodził czternastu uczonym, którzy założyli Akademię Nieufnych, barokowe stowarzyszenie literacko-muzyczne poświęcone klasyce oraz historii i poezji katalońskiej. Spotykało się ono do 1703 roku, gdy wojna o sukcesję hiszpańską rozproszyła jego członków. Jedyną publikacją akademii był tom żałobnych wierszy na śmierć Karola II. Późniejsze pokolenie rodziny współtworzyło Królewską Akademię Dobrych Liter w Barcelonie.
Sklepy, magazyn i pożar
Jak wiele rezydencji przy Montcada, dom nie pozostał wyłącznie mieszkalny. W XVIII wieku na parterze otwarto sklepy, a w 1872 roku wprowadził się hurtowy skład apteczny. Pożar magazynu 10 października 1889 roku zabił dwóch pracowników i poważnie uszkodził główną kondygnację. W następnym roku architekt Josep Pellicer odbudował znaczną część piętra. W 1959 roku architekt miejski Adolf Florensa odtworzył dwa okna parteru zniszczone przez witryny sklepowe, w ramach kampanii przywracania godności tej ulicy.
Dom kultury katalońskiej
W 1961 roku właściciel przekazał główną kondygnację Òmnium Cultural, katalońskiemu stowarzyszeniu kulturalnemu, które miało tu swoją centralną siedzibę do 2002 roku. W latach 1962–1982 w budynku mieścił się także Instytut Studiów Katalońskich. Główna sala, licząca 85 metrów kwadratowych i wysoka na dwie kondygnacje, jest od podłogi do sufitu pokryta iluzjonistycznymi kolumnami, posągami i draperiami autorstwa dekoratora Paua Rigalta, a sufit zdobi alegoria rydwanu Apolla. W niewielkiej kaplicy znajduje się gipsowe sklepienie, które może być wczesnym przykładem katalońskiej dekoracji neogotyckiej.
Dziedziniec, schody i ogród
Centralny dziedziniec to najlepiej znana przestrzeń. Otaczają go niskie łuki na toskańskich kolumnach, a kamienne schody wznoszą się przez dwa spadziste łuki na skręconych kolumnach salomonowych, za balustradą rzeźbioną w sceny Porwania Europy i Triumfu Neptuna. Z tyłu, w tradycji barcelońskich wyniesionych ogrodów barokowych, znajduje się podniesiony ogród o powierzchni niemal 300 metrów kwadratowych z fontanną z białego marmuru, unikalną w katalońskiej sztuce barokowej. Fasada od ulicy zbudowana jest z kamienia z Montjuïc.
Flamenco w starym kamiennym domu
Dziś pałac widnieje w ofercie barcelońskiej izby turystycznej jako barokowy dom przy Carrer de Montcada i gości pokaz flamenco ze śpiewakiem, gitarzystą i dwojgiem tancerzy. To zestawienie pasuje do historii budynku: dom wzniesiony przez kupca, używany przez akademię muzyczno-literacką, a później przez stowarzyszenia kulturalne, służy dziś sztuce scenicznej. Bilety obejmują wstęp do znajdującej się na miejscu galerii sztuki.
Źródła